Φοιτητικές Ιστορίες: Είμαι φοιτήτρια και παράλληλα δουλεύω ως ιερόδουλη

Αγαπητό Φοιτητικά Νέα/Foititikanea.gr, είμαι φοιτήτρια και παράλληλα δουλεύω (που είναι το περίεργο θα μου πείτε οι πιο πολλοί φοιτητές δουλεύουν). Aπλά η δική μου δουλειά δεν είναι σαν τον υπολοίπων, Έχει να κάνει με ανταλλαγή μετά είδους και χρημάτων αν θέλετε. Δουλεύω σε οίκο ανοχής εδώ και 1,5 μήνα περίπου.

Ήμουνα σε μια δύσκολη περίοδο και είχα μεγάλη ανάγκη από χρήματα, δεν ήθελα όμως να επιβαρύνω τους δικούς μου ή καλύτερα ήθελα να τους αποδείξω ότι τα βγάζω πέρα μόνη μου και να τους κάνω περήφανους για μένα. Έψαχνα δουλειές και δούλεψα και τίμια και καθαρά για να βγάλω κάποια χρήματα. Έφτασα και στο σημείο να κάνω τρεις δουλειές και να κοιμάμαι 4 ώρες. Μόνο έτσι ώστε να προλαβαίνω, ήμουνα πολύ καλά οικονομικά (έβγαζα το μήνα και από τις τρεις δουλειές 2100 ευρώ).

Περισσότερες φοιτητικές ιστορίες μπορείτε να δείτε εδώ.

Εκείνο τον καιρό όμως ήμουν φοβερά εξουθενωμένη. Έλεγα λίγο ακόμα, λίγο ακόμα υπομονή και σταματάς σε λίγο καιρό και κάνεις απλά μια δουλειά. Ήμουνα χαρούμενη που τα κατάφερνα καλά, ώσπου συναντώ μια γνωστή (που καλύτερα να μην την συναντούσα). Μιλήσαμε, της είπα για τις δουλειές και μου πρότεινε δουλειά στον οίκο ανοχής που θα εργαζόμουν 8 ώρες με τα ίδια χρήματα που έβγαζα και από τις τρεις δουλειές που σας είπα πιο πάνω. Δεν ξέρω τι έπαθα, θόλωσα, ενθουσιάστηκα και δέχτηκα.

Πρώτη μέρα απλά ευχόμουν να μην έρθει σε μένα πελάτης, πράγμα φυσικά αδύνατο. Ένιωσα τόσο άβολα και περίεργα που ήθελα να τον πλακώσω στο ξύλο και για αυτά που μου έλεγε και για το πως τα λεγε και γενικότερα τον τρόπο του. Ένιωσα απλά σκουπίδι. Την πρώτη μέρα πήγα με δυο και μετά ένιωθα μεγάλη αηδία για μένα. Ήμουν κλεισμένη στο μπάνιο μου για πολύ ώρα και πλενόμουν γιατί ένιωθα βρώμικη. Δεν θυμάμαι πλέον με πόσους έχω πάει, έχω χάσει τον αριθμό. Είναι πάνω από 50 πάντως. Εγώ, που μέχρι τώρα είχα μόνο μια σοβαρή σχέση, με έναν άνθρωπο είχα ολοκληρώσει και ένιωθα καλά μαζί του, Δεν του έκανα λαδιά" όσο ήμασταν μαζί,¨ούτε το σκέφτηκα ποτέ. Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος (όσο περίεργο και αν σας ακούγεται). Όταν είμαι με κάποιον δεν υπάρχει περίπτωση να τον απατήσω. Και τώρα έχω βρεθεί να έχω πάει με 50 άνδρες. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ.

Δεν μου αρέσει αυτό που κάνω καθόλου, ποτέ δεν μου άρεσε, απλά κάθε φορά που πηγαίνω με κάποιον περιμένω πως και πως να τελειώσει. Είμαι ιερόδουλη και δεν θέλω να με αποκαλώ έτσι. Το αποφεύγω ίσως γιατί είναι η αλήθεια και εγώ δεν θέλω να το πιστέψω αυτό. Έχω καταλάβει αυτό τον καιρό ότι οι άνδρες είναι πολύ γουρούνια (φυσικά όχι όλοι), τουλάχιστον οι πελάτες μου, με αντιμετωπίζουν απλά ως ένα κομμάτι κρέας και τίποτα πιο πέρα. Με εξευτελίζουν, με υπονομεύουν με κάνουν να νιώθω ένα τίποτα. Δεν το αντέχω αυτό (γιατί δε φεύγεις θα μου πείτε; Ποιος σε ανάγκασε να το κάνεις; Μόνη σου δεν το επέλεξες; Τι παραπονιέσαι;).

Ναι, δεν με ανάγκασε κανείς, αλλά τώρα δεν μπορώ να φύγω γιατί είναι καλοκαίρι. Οι παλιότερες φεύγουν διακοπές και οι καινούργιες μένουν πίσω. Επίσης, αν δεν περάσουν 2,5 μήνες δεν μπορώ να φύγω (πράγμα που μου είπαν τώρα και ισχυρίζονται ότι μου το ξεκαθάρισαν εξαρχής).

Ενώ στην αρχή μου είπαν οποιαδήποτε στιγμή το επιθυμείς φεύγεις. Εντάξει, θα κάνω υπομονή μέχρι τον Αύγουστο και μετά φεύγω. Είναι τόσο άσχημη η αντιμετώπιση μας, τόσο υποτιμητική. Είσαι ένα τίποτα με λίγα λόγια, τα λένε αυτοί που έρχονται και ικανοποιούνται εκτός των άλλων.και τώρα φοβάμαι να βγω εκεί έξω ως κανονικός πια άνθρωπος μακριά από αυτό.θέλω να το ξεχάσω σαν να μην το έζησα ποτέ μου. Όμως φοβάμαι, ποιος θα θέλει να κάνει παρέα με μια σαν εμένα;

Και αν το μάθουν οι φίλοι μου κάποια στιγμή; Γιατί καλά το κρατούσα τόσο καιρό. Αν αποκαλυφτώ όμως; Και αν με αφήσουν; Ποιος θα θελε να έχει σχέση με εμένα εάν του έλεγα ότι έκανα αυτή τι δουλειά (δουλειά; Εγώ το λέω έτσι, εσείς πείτε το όπως θέλετε). Πως θα φύγει το στίγμα αυτό;

Γιατί το έκανα ρε γαμώτο; Γιατί; Με μισώ πραγματικά σας το λέω. Έχω προβλήματα με το άσθμα μου που τελευταία έχει επιδεινωθεί και νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο άγχος και στην ταραχή. Έχω προβλήματα ύπνου και πονάει συνέχεια το στομάχι μου. Νιώθω ένα τίποτα, νιώθω αποτυχημένη και κατώτερη από όλους εσάς γύρω μου. Δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι θα πρέπει για ενάμισι μήνα ακόμα να πηγαίνω με άλλους άνδρες. Δεν θέλω τα λεφτά τους. Δεν θέλω να αγοράσω τίποτα με αυτά, τα κρατάω και θα τα δώσω σε κάποιο ίδρυμα στο τέλος. Δεν θα τα κρατήσω αυτά τα λεφτά, δεν τα θέλω. Απλά ξέρετε κάτι. Θέλω να ξαναζήσω όπως πριν, αλλά πως θα το καταφέρω αυτό;

Είμαι πολύ χαλια.Έχω αξία άραγε τώρα ως άνθρωπος; Μετράω; Αν με αναγνωρίσει κάποιος πελάτης κάπου και πει κάτι; αν το μάθουν οι δικοί μου άνθρωποι, οι γονείς μου, οι φίλοι μου, κάποιος φίλος στο μέλλον; Και αν με απορρίψουν για αυτό; Φοβάμαι. Πως τα έχω κάνει έτσι;

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε!

Στείλε και εσύ την δική σου Φοιτητική Ιστορία - Εξομολόγηση και δες την δημοσιευμένη στα Φοιτητικά Νέα/Foititikanea.gr

Φοιτητικά Νέα/Foititikanea.gr