Του Νίκου Αβούρη,

Τι γνώμη θα  είχατε για το επίπεδο μιας σχολής που επιτρέπει τα μαθήματα να τα εξεταστεί ο φοιτητής με αντίστροφη σειρά, πρώτα τα μαθήματα του τελευταίου έτους και μετά του προτελευταίου και στο τέλος του πρώτου, να επιτρέπει ο φοιτητής να παρακολουθήσει και να εξεταστεί στα μαθήματα ειδίκευσης ενώ δεν έχει παρακολουθήσει και εξεταστεί στα μαθήματα κορμού, να φτάνει στο τελευταίο έτος και να μην έχει μελετήσει και λάβει προβιβάσιμο βαθμό σε κανένα μάθημα, να μελετήσει ένα μάθημα του 1ου έτους σήμερα και το συναφές του πολλά χρόνια αργότερα; Ο καθηγητής να ετοιμάζεται για την εξέταση ενός μαθήματος και να μην γνωρίζει αν οι φοιτητές που θα εξεταστούν θα γεμίσουν ένα, δύο ή δέκα αμφιθέατρα, ο φοιτητής να γράφεται σε ένα μάθημα και να παραλαμβάνει τα συγγράμματα και το υλικό του μαθήματος και να σκοπεύει να το μελετήσει μερικά χρόνια αργότερα; Να εκπονεί ο φοιτητής το εργαστηριακό σκέλος ενός μαθήματος και να εξετάζεται σε αυτό χρόνια μετά;

Και όλα αυτά να επιτρέπονται σε μια σχολή με εξαιρετική δυσκολία και απαιτήσεις που εκπαιδεύει μηχανικούς που έχουν ευθύνη απέναντι στους πολίτες και που οι γνώσεις και δεξιότητες τους αφορούν εγκαταστάσεις και συσκευές που μπορεί να φέρουν εις κίνδυνο τη ζωή και την υγεία του κοινού; Μια σχολή που το περιεχόμενο των σπουδών της συνεχώς βρίσκεται σε εξέλιξη και πρέπει να αλλάζει; Τι γνώμη θα είχατε για τους διδάσκοντες και διοικούντες της σχολής αυτής αν έχουν διαγνώσει το πρόβλημα και μένουν απαθείς, ώστε να μην ταράξουν τα κακώς κείμενα; Όταν η διάγνωση του προβλήματος αυτού της έλλειψης κανόνων στις σπουδές, έχει επίδραση σε όλους τους φοιτητές ακόμη και αυτούς που θέλουν να ακολουθήσουν μια πορεία συνεπή, ενώ υποβαθμίζει μακροχρόνια το επίπεδο των διπλωμάτων των αποφοίτων;

Και ποια θα ήταν η άποψή σας όταν επιτέλους αποφασίζεται ένα στοιχειώδες σύνολο κανόνων, και τότε μια ομάδα φοιτητών με το επιχείρημα «μην ταράζετε αυτά που έχουμε συνηθίσει» να αντιδρά βίαια και να επιβάλει μια μακροχρόνια κατάληψη κατά τα ειωθότα στο  Ελληνικό Πανεπιστήμιο, θέτοντας σε κίνδυνο τις σπουδές και την αποφοίτηση των συνεπών φοιτητών, το πλούσιο ερευνητικό έργο του τμήματος, την εικόνα του Πανεπιστημίου και του Τμήματος στη χώρα και το εξωτερικό. 

Αυτό το δράμα συμβαίνει τους τελευταίους 2 μήνες στο Τμήμα των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών στην Πάτρα, εμβληματικό τμήμα του Πανεπιστημίου που γιορτάζει φέτος τα 50 χρόνια από τη ίδρυση του.

Το θέμα του ορίου δήλωσης μαθημάτων που επιβάλλεται από φέτος στους φοιτητές του Τμήματος, όπως γίνεται εξάλλου στα περισσότερα τμήματα της χώρας, εξορθολογίζει τις σπουδές και προτρέπει τους φοιτητές να ακολουθήσουν με σειρά τα μαθήματα, να εστιάζουν κάθε φορά  στον επόμενο εφικτό στόχο, να επιταχύνουν τελικά τις σπουδές τους, να βελτιώσουν την αξία του διπλώματος που τελικά θα λάβουν. Όταν αναγγέλθηκε ο νέος κανονισμός δήλωσης μαθημάτων και διατυπώθηκαν αντιρρήσεις, ζητήθηκε αυτές να συζητηθούν σε επιτροπή καθηγητών φοιτητών, όμως αυτό δεν έγινε δεκτό από τους ηγούμενους της κατάληψης, που απλά ζητάνε να μην υπάρχουν όρια και κανόνες. 

Οι καθηγητές επανεξέτασαν όμως πλευρές της απόφασης σε πρόσφατη συνεδρίασή τους λαμβάνοντας υπόψη εύστοχες παρατηρήσεις φοιτητών αλλά και γονέων όπως η σταδιακή ισχύς της και η μη εφαρμογή της σε παλαιότερους φοιτητές. επίσης έκαναν συγκεκριμένες προτάσεις καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να σωθεί το εξάμηνο, αφού μετά 7 συναπτές εβδομάδες απραξίας τα περιθώρια που επιτρέπει ο νόμος έχουν στενέψει. Με μία γενναία απόφασή τους εξήγησαν την ουσία των μέτρων που προτείνουν, παραδέχτηκαν και διόρθωσαν τα λάθη στην εφαρμογή του κανονισμού σε παλαιότερους φοιτητές και διαπίστωσαν με την ευκαιρία την ανάγκη συνεχούς βελτίωσης της ποιότητας του προγράμματος σπουδών σε συνεργασία με τους φοιτητές, καθώς και την ανάγκη διαλόγου και συναίνεσης. 

Υπό το πρίσμα αυτής της στάσης των καθηγητών, αυτή τη βδομάδα οι φοιτητές καλούνται να επανεξετάσουν τη θέση τους και βρίσκονται στο εξής δίλλημα: να επιμείνουν στη στείρα άρνησή τους με το μάταιο στόχο την επιστροφή στο παλαιό καθεστώς της μη ύπαρξης κανόνων, θυσιάζοντας παράλληλα ένα εξάμηνο των σπουδών τους ή να επανέλθουν στις σπουδές τους και να συμπράξουν με τους καθηγητές τους στη συνεχή βελτίωση των σπουδών τους. Ελπίζουμε ότι θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα αντιληφθούν ότι αυτό το οφείλουν στους γονείς τους και στη χώρα που τους εκπαιδεύει και προσδοκά στη συνεχή βελτίωση των Πανεπιστημίων μας και του επιπέδου των αποφοίτων της για την ανόρθωσή της.

Φοιτητικά Νέα/Foititikanea.gr